3D – probeer eens de 3Doodler pen

bron: www.3doodler.com
bron: www.3doodler.com

Er is een trend, of beter gezegd, een hype zichtbaar in het onderwijs: 3D printen. Waar het onderwijs 13 jaar geleden zich en masse stortte op de wereld die ‘digibord’ heet is het nu de 3D printer. Het wordt ook nog eens stevig gevoed door de commercie: de vertegenwoordigers vallen bijna over elkaar heen om de scholen te overtuigen van hun product. Een live sessie in groep 8 en je kan als school eigenlijk geen nee meer zeggen en voor €995,- ex BTW heb je een fraai bouwpakket.

Is dat verkeerd? Ik ben de laatste die dat zal zeggen. Al vraag ik me wel af wat de beweegreden voor veel, heel veel scholen is om zo’n printer aan te schaffen. Sommigen gebruiken het als ‘innovatie move’ naar buiten toe, sommigen vinden het gewoon ‘leuk’ en er zijn ook scholen die het als oplossing zien voor hun onderwijsdoel. Zo ken ik enkele fraaie voorbeelden van scholen die het ondernemerschap bij leerlingen stimuleren en dank zij de 3D printer een nieuwe impuls krijgen om verder ondernemend aan de slag te gaan. En Intel had in 2012 al een beeld bij het inzetten van de 3D printer in de klas.

Ook ken ik voorbeelden van scholen die met de handen in het haar zitten: ‘we hebben nu een printer, maar dat is niet te organiseren met 27 kinderen! We moeten er meer hebben!’… dat komt me bekend voor.. bij de invoering van de pc’s… de digiborden… de touchscreens en bij de invoering van de tablets…

Stel je vooraf toch de vraag: Wat voegt een 3D printer toe aan mijn onderwijs en voor welk onderwijsdoel heb ik een printer nodig? En welke printer voldoet aan mijn eisen? Want ook nu zullen de goedkope varianten de markt overspoelen. Houd vast aan je eigen eisen en laat je breed voorlichten. Want ook een 3D printer is een forse investering met terugkomende kosten.

Ik zie kansen met de 3D printer. Maar zeker ook bij de 3D pen! de 3Doodler is zo’n voorbeeld. Voor $99,- heb je zo’n pen en dan kan je los. 3D tekenen. De toepassingen? Ongekend: denk aan rekenlessen (ruimtelijk inzicht), creatieve vakken en natuur/techniek. En koppel dit ook eens aan de 21st Centuryskills! (wat natuurlijk ook kan en zou moeten met een gewone 3d printer).

Een strakke eiffeltoren tekenen of een fluitje zoals de 3D printer kan….. dat vergt wel heel wat precisie weet ik uit eigen  ervaring: ik zie het eindproduct dan ook niet als ultiem doel, maar juist het proces is interessant en leerzaam. En dat bevalt me wel aan deze pen!

 

 

Mooi plan, maar we wachten nog even

innovatief

 

Deze cartoon deed me denken aan de presentatie van John Moravec – ‘Toward society 3.0, A New Paradigm for 21st century education’ waarin hij ook zegt: ‘we all wear white belts’. Het is een feit, niemand weet waar het heen gaat en iedereen staat aan het begin van iets nieuws. Waar werken wij over 5-10 jaar mee in het onderwijs? de opvolger van Google Glass? Augmented Reality zoals hier? Zeg het maar.. het zijn uiteindelijk instrumenten waarmee wij het onderwijs vorm kunnen geven om zoveel mogelijk aan te sluiten bij de individuele leerling. En wat wordt de rol van de uitgevers? En learning analytics, wat doen we daarmee in de klas? Is er nog een klas zoals wij deze nu kennen? Hoe vult de leerkracht zijn taak in?

De vraag is: hoe ga je hier mee om? Betekent dan dat je achter elke hype aan moet lopen, pilots moet starten en mensen moet scholen? Voor de grootste groep denk ik het niet. De kleine groep innovators pakken de trends wel op, zien constant kansen (vanuit hun visie) maar leren ook nog steeds. Ze kunnen daarmee omgaan.  Voor de grootste groep zal dit juist averechts werken waardoor een trend wegzakt waardoor het vervolgens blijft hangen bij die razend enthousiaste directeur of leerkracht. Met het gevaar dat weer een nieuwe trend weerstand geeft.

Ik ben er van overtuigd dat je juist je samen je organisatie in moet richten als 21e eeuwse organisatie: een kennisorganisatie waar iedereen pedagogisch didactisch technologische vaardigheden bezit om nieuwe kansen in te schatten. Die open staat voor de nieuwe maatschappij, expertise in huis haalt en opzoekt en de deuren opengooit. En ook weer vanuit deze visie, de stip op de horizon die nooit zonder vallen en opstaan gehaald kan worden. Begin bij de leerkracht, die moet het onderscheid maken, dat is de professional die substantiële bijdrage levert aan de ontwikkeling van de kinderen. Zij of hij moet weten dat ze de kennis krijgt die nodig zijn om haar vak goed uit te oefenen, dan komt de roep om de juiste tools vanzelf!

Maar ja, ook ik draag een witte band 🙂

Over Google Glass gesproken: kijk eens naar initiatieven die er nu al zijn voor het onderwijs. Een eerste greep: Een Google Plus groep ‘Google Glass in education’, het youtube kanaal van docent Andrew Vanden die meedoet in het Google Glass explorer program en deze infographic.

 

 

 

 

 

Engage me!

De Nederlandse varianten zijn redelijk bekend geraakt. Maar heb je gezien wanneer deze geupload is? Yep: 2009! Wij zijn onderhand 5 jaar verder en worstelen hier met keuzes als ‘welke tablets zullen we aanschaffen’ , ‘welke touchscreens kopen wij’, ‘wat doen we met de afgeschreven digiborden’, ‘hoe kunnen we goedkoper digitale leermiddelen uit de cloud halen’ en  ‘hoe kunnen we de administratielast verlichten’? Lees ook dit: wat geeft het basisonderwijs uit aan ICT

En ondertussen blijft iedereen roepen ‘ICT is echt een middel, nooit een doel!’ (uitzonderingen gelukkig daargelaten)

De trends zijn dan ook niet verrassend: Zie het trendrapport van Kennisnet , de term 2020 is  bijna trending (Nederlands / Engels) en de PO Raad en VO Raad hebben het ook al verklapt waar we naar toe gaan. Zouden we ons dan technisch vast klaarstomen voor over 6 jaar? Is dit de zoveelste digitale revolutie?

Volgens mij vergeten wij in deze ratrace iets… : WAAROM? Of zoals Simon Sinek het mooi vertaalt in de Golden Circles ” Waarom doen we zoals we doen, en wat denken wij daarmee te bereiken? ”

Laatst was ik op een school. De ICT-coordinator was retetrots: het WIFI was op orde, er waren 20 iPads, er werden pilots gedaan met enkele uitgevers, kinderen enthousiast, leerkrachten enthousiast, allemaal prachtig. Het was zelfs zo mooi: een leerkracht kwam laatst naar hem toe omdat er een kind een probleem had met procenten, of daar een handige app voor was! Ik kon het niet laten… en vroeg hem wat het verschil was met 10 jaar geleden: wat zou die zelfde collega toen gedaan hebben?

Dat moment, dat moment was echt onbetaalbaar. Ik zag het gezicht betrekken en de reactie kwam:  “Die collega was naar de IB-er gestapt en had gevraagd naar een kopieerblad om de procenten te oefenen”. I rest my case.

Dat brengt mij bij terug bij bovenstaande video,  de huidige maatschappij 3.0  en de massa ‘social media video’s versie x.x. We kennen ze, we vinden ze prachtig, om vervolgens weer in de apps te duiken, in de waan van de dag. Maar als we nou eens het kind centraal stellen? Het kind wat in deze samenleving opgroeit? Het kind wat alle technologie al vanaf de geboorte meekrijgt en van nature leergierig is. Het kind wat misschien in 2030 iets doet wat wij nu nog niet kennen.

Waar heeft dat kind, deze leerling behoefte aan? Hoe kunnen wij het helpen ontwikkelen tot iemand die zich kan redden in de samenleving? Hoe leren wij het kind leren? De 21st Century Skills zijn goede handvatten… om te weten waar kinderen behoefte aan hebben en wat leerkrachten echt moeten beheersen. Het zou de leerkracht uit bovenstaand voorbeeld geholpen kunnen hebben.

Maar volgens mij begint het met een nieuw ‘toverwoord’: VISIE. Laat je zo breed mogelijk informeren inspireren en motiveren. En kijk dan wat het kind anno 2014 nodig heeft, welke middelen er zijn en wat er nodig is, om jou als professional, dit te realiseren.  En kijk niet alleen: vraag het eens aan de kinderen!

Waarom doe je zoals je doet, en wat denk je ermee te bereiken.

Ik ben benieuwd naar het filmpje in 2020.