juli 2, 2012 Door admin 0

Belevingswereld van het kind

Volgens Van Parreren moet je altijd zorgen dat je aansluit bij de belevingswereld van het kind. Dan raakt het gemotiveerd om te leren. Het valt me op dat iedereen dit weet, maar dat het toch heel lastig toe te passen is. Zou het te maken hebben met een snel groeiende ‘generatiekloof’? Bekijk een gemiddelde ‘Shift happens‘ en de ogen worden vaak (even) geopend. Maar dan nog blijft die link maken met het leeraanbod in de klas lastig. Ik denk dat dit ook komt omdat men er zich vaak geen raad mee weet, men is er over het algemeen niet voor opgeleid, en vooral als het niet je directe interesse heeft blijft het een ‘ver-van-ons-bed-show’.

Tijdens een van mijn presentaties voor een grote groep leerkrachten en directies van een stichting bracht ik laatst ook de geschiedenisles ter sprake. Iedereen kent wel de meester die zo fantastisch een boeiend verhaal kon vertellen, wat de kinderen zo ontzettend aansprak dat ze _of_ genoeg oppikten uit het verhaal _of_ vol verve aan de slag gingen met het onderwerp.

En nu? Zijn die meesters of juffen er niet? Jawel, maar de vraag is of het de kinderen nog wel aanspreekt. Tuurlijk, uitzonderingen daargelaten. Maar iedereen die avond, kon zich gelijk vinden in dit fraaie voorbeeld: want dit sluit zelfs aan bij bijna elke juf of meester!