Lokalen zonder muren – echt onderwijs wat bij jou past!

Waarom zou je als student kiezen voor 1 hogeschool of universiteit? Waarom zou je beperken tot 1 onderdeel of een college bijwonen als er op een andere locatie iets georganiseerd wordt wat je veel meer trekt? Wat voor kansen heb je na je studie als je papieren hebt van Harvard, MIT en Berkeley, in plaats van 1?  Een fantastische samenwerking in het onderwijs ! 

De scholen zijn weer begonnen! #school 3.0?

Maandag heb ook ik de kinderen weer keurig afgeleverd in de school, mede-ouders weer begroet in de lange gang en ondertussen de kinderen, die toch zenuwachtig zijn voor hun nieuwe toekomst, begeleidt naar de lokalen.

De bel gaat en de deuren gaan dicht. De school is weer begonnen. De plannen zijn al gemaakt, de vergaderdata zijn genoteerd, de studiedagen ingepland en de onderwijsdoelen staan scherp op het netvlies.

Als ik door de school naar de deur loop valt het me op dat er nieuwe pc’s staan, en dat er ook weer een digibord bij is geplaatst. Dan word ik nieuwsgierig (noem het beroepsdeformatie).  Wat is de reden van vervanging? Is alles weer keurig 1 op 1 vervangen? Waarom de keus voor dat digibord, en op die plek? Heeft het te maken met een onderwijsinhoudelijk gesteld doel? Of omdat het bestuur gewoon de vervanging geregeld heeft? Wie gaat ermee werken? En waarom horen of zien wij dit niet als ouder?

Direct komt bij mij de treffende one-liner van John Moravec boven:

Schools should not use new technologies to teach the same old crap. Schools 3.0 will need to rebuild themselves not on software, not on hardware, but on mindware.”

Want ik mis als ouder eigenlijk die facebookpagina met vakantienieuws vanuit de groepen, het twitteraccount dat maandag de kinderen van groep 3 voor het eerst gymspullen mee moeten nemen, de actuele oudpapierkalender waarop ik ook kan zien wanneer ik mee moet rijden..

En stiekem.. ook de webcam om even te zien hoe m’n kinderen het doen die eerste dag 😉

Niets mis met nieuwe hardware! Maar het wordt tijd dat het onderwijs zich op gaat maken voor de huidige samenleving. Als school ben je in feite immers een bedrijf, een eigen onderneming! Maak een ondernemersplan en breng alle stakeholders in kaart, niet alleen de kinderen! ook je tweede belangrijke groep: de ouders! Samen die kar trekken, samen zorgen voor een nog beter onderwijs! Tijd voor het schoolvoorbeeld. 

De vakantie

Bron foto http://www.vanwuijckhuisepolder.nl/

6 weken zomervakantie…

Het duurt volgens geleerden ‘te lang’.  Plasterk heeft ooit durven opperen om het in te korten naar naar vier weken.  Het onderwerp is zelfs nu nog actueel, zoals hier en hier en ook bij ouders en nog meer ouders.

Wat is dat toch? waarom houdt men toch zo strikt vast aan die 6 weken zomervakantie? Uit onderzoek blijkt dat het ten koste gaat van de ‘zwakkere’ leerlingen, de werkgevers verliezen efficiënte werktijd door de vakantiespreiding en een (bepaald percentage) kinderen en ouders tellen de dagen af.  En waarom? Om een oude traditie in ere te houden? Ik weet het, het is vloeken in de kerk, maar waarom die zomervakantie niet inperken tot 4 weken? De andere twee weken kan je eenvoudig ‘wegstoppen’ over het jaar. Ga gewoon uit van het gemiddelde van 940 lesuren per jaar.

Wellicht zou de overheid een handje kunnen ‘helpen’? wat nou als deze zegt: “er zijn 9 a 10 nationale ‘vakantieweken’; zomer, herfst, Kerst, en voorjaar (rond maart). Daarnaast zijn er nog enkele officiële feestdagen en de rest wordt per provincie geregeld, of interbestuurlijk (samenwerkende PO/VO besturen in de regio), zolang je maar aan de wettelijk gestelde onderwijsuren komt. Je bent af van die lange zomer, en komt volgens mij tot een goede regionale spreiding. Toch?

Ik wist het wel..

 

 

 

Belevingswereld van het kind

Volgens Van Parreren moet je altijd zorgen dat je aansluit bij de belevingswereld van het kind. Dan raakt het gemotiveerd om te leren. Het valt me op dat iedereen dit weet, maar dat het toch heel lastig toe te passen is. Zou het te maken hebben met een snel groeiende ‘generatiekloof’? Bekijk een gemiddelde ‘Shift happens‘ en de ogen worden vaak (even) geopend. Maar dan nog blijft die link maken met het leeraanbod in de klas lastig. Ik denk dat dit ook komt omdat men er zich vaak geen raad mee weet, men is er over het algemeen niet voor opgeleid, en vooral als het niet je directe interesse heeft blijft het een ‘ver-van-ons-bed-show’.

Tijdens een van mijn presentaties voor een grote groep leerkrachten en directies van een stichting bracht ik laatst ook de geschiedenisles ter sprake. Iedereen kent wel de meester die zo fantastisch een boeiend verhaal kon vertellen, wat de kinderen zo ontzettend aansprak dat ze _of_ genoeg oppikten uit het verhaal _of_ vol verve aan de slag gingen met het onderwerp.

En nu? Zijn die meesters of juffen er niet? Jawel, maar de vraag is of het de kinderen nog wel aanspreekt. Tuurlijk, uitzonderingen daargelaten. Maar iedereen die avond, kon zich gelijk vinden in dit fraaie voorbeeld: want dit sluit zelfs aan bij bijna elke juf of meester!

Kopieren en aanpassen

Een enthousiaste retweet, die door mij vervolgens opgepakt wordt, lijkt ineens voor opschudding te zorgen. Een community van Kennisnet heeft voor de verschillende onderbouwpakketten van uitgeverijen lesmateriaal verzameld. Dit materiaal is ontwikkeld door de professionals, de gebruikers, en goed bedoeld online gezet om anderen te helpen.

Er zit veel eigen ontwikkeld materiaal tussen maar er is ook een pagina compleet gevuld met beeldmateriaal van de methode Schatkist . Dat was dan ook de reden dat ik reageerde.

Gezien de reacties, publiek en DM lijkt het haast of ik een ongeschreven regel heb overtreden. Van terughoudende reacties tot ‘wat doe je nou?’ en ‘ik had het niet moeten twitteren!’.

Het is algemeen bekend dat het onderwijs veel kopieert. Ik begrijp de gebruikers en ik begrijp de uitgevers. Maar in deze tijd kan ik me voorstellen dat je als uitgever nu ook de kans kan (en moet) grijpen om de mogelijkheden die de huidige online technologie biedt te benutten. Verbieden kan, maar heeft veel minder zin dan het te stroomlijnen: je houdt het toch niet tegen. En online kan je er tenminste nog wat mee.

Denk aan co-creation, crowd-creation/crowd-sourcing. Wat wil je nog meer? Een (kritische) gebruiker die het materiaal aanpast en suggesties online plaatst. Je kan daar als uitgever volgens mij fantastische dingen mee doen.

Nu moet ik wel erkennen dat ik het niet publiekelijk opgepikt had als het om een fraaie Yurls-pagina ging. Ook niet goed, maar wel de fraaie voorbeelden waar je een bedreiging kan zien als kans. Maar dat zoiets via een officieel kanaal van Kennisnet gepromoot wordt vind ik een boeiende reden om het ter discussie te stellen!