Boeken het raam uit (3) – de kinderen

Dit is een interessante video van Howard Gardner – de grondlegger van de theorie rond Meervoudige Intelligentie. In de video geeft hij zijn kijk, als 65-jarige, op de digitale jeugd en alle media die nu voor handen is.

Gardner is er van overtuigd dat de 8 (9) door hem beschreven intelligenties nooit allemaal helemaal ‘gedigitialiseerd’ kunnen worden. Hij hoopt dan ook dat het gebruik van nieuwe media er niet doorheen gedrukt wordt bij een leerling. Daar ben ik het volledig mee eens. Dat digitalisering in het onderwijs hard gaat is een feit. Maar het kan volgens mij niet zo zijn dat we, zoals ik al eerder schreef, al ons huidig materiaal alleen digitaliseren en we door gaan met onze lessen draaien. We moeten ook altijd rekening blijven houden met de kinderen zelf. Ik ben er wel van overtuigd dat dit altijd kan in combinatie met nieuwe media, maar als er ‘analoge’ onderwijsoplossingen zijn die beter zijn voor een leerling zou ik dat zeker aanbieden. Het kind wat bijvoorbeeld een 3D oplossing moet bouwen heeft er misschien meer aan om dit lekker met papier te frobelen in plaats van een tekening maken op een device. Dat dit vervolgens gedigitaliseerd wordt en in een online portfolio terecht komt is natuurlijk logisch ūüėČ

Daar draait het allemaal uiteindelijk om: het kind, de leerling. Door de komst van de tablet en 24/7 toegang tot internet ontdekt een kind zelf ontzettend veel en leert het op zijn/haar manier. Dit moet wel gestuurd worden, maar niet geforceerd (vanuit een volwassen oogpunt). Het kind is van nature eager te leren en vindt dat leuk. En leren doet een kind echt niet alleen op school.

Een aanrader om eens doorheen te struinen is deze site, met veel praktijkervaringen: The Digital Generation Project

 

 

De scholen zijn weer begonnen! #school 3.0?

Maandag heb ook ik de kinderen weer keurig afgeleverd in de school, mede-ouders weer begroet in de lange gang en ondertussen de kinderen, die toch zenuwachtig zijn voor hun nieuwe toekomst, begeleidt naar de lokalen.

De bel gaat en de deuren gaan dicht. De school is weer begonnen. De plannen zijn al gemaakt, de vergaderdata zijn genoteerd, de studiedagen ingepland en de onderwijsdoelen staan scherp op het netvlies.

Als ik door de school naar de deur loop valt het me op dat er nieuwe pc’s staan, en dat er ook weer een digibord bij is geplaatst. Dan word ik nieuwsgierig (noem het beroepsdeformatie). ¬†Wat is de reden van vervanging? Is alles weer keurig 1 op 1 vervangen? Waarom de keus voor dat digibord, en op die plek? Heeft het te maken met een onderwijsinhoudelijk gesteld doel? Of omdat het bestuur gewoon de vervanging geregeld heeft? Wie gaat ermee werken? En waarom horen of zien wij dit niet als ouder?

Direct komt bij mij de treffende one-liner van John Moravec boven:

Schools should not use new technologies to teach the same old crap. Schools 3.0 will need to rebuild themselves not on software, not on hardware, but on mindware.‚ÄĚ

Want ik mis als ouder eigenlijk die facebookpagina met vakantienieuws vanuit de groepen, het twitteraccount dat maandag de kinderen van groep 3 voor het eerst gymspullen mee moeten nemen, de actuele oudpapierkalender waarop ik ook kan zien wanneer ik mee moet rijden..

En stiekem.. ook de webcam om even te zien hoe m’n kinderen het doen die eerste dag ūüėČ

Niets mis met nieuwe hardware! Maar het wordt tijd dat het onderwijs zich op gaat maken voor de huidige samenleving. Als school ben je in feite immers een bedrijf, een eigen onderneming! Maak een ondernemersplan en breng alle stakeholders in kaart, niet alleen de kinderen! ook je tweede belangrijke groep: de ouders! Samen die kar trekken, samen zorgen voor een nog beter onderwijs! Tijd voor het schoolvoorbeeld. 

De vakantie

Bron foto http://www.vanwuijckhuisepolder.nl/

6 weken zomervakantie…

Het duurt volgens geleerden ‘te lang’.¬†¬†Plasterk heeft ooit durven opperen om het in te¬†korten naar¬†naar vier weken. ¬†Het onderwerp is zelfs nu nog actueel, zoals hier¬†en hier¬†en¬†ook bij ouders¬†en nog meer ouders.

Wat is dat toch? waarom houdt men toch zo strikt vast aan die 6 weken zomervakantie? Uit onderzoek blijkt dat het ten koste gaat van de ‘zwakkere’ leerlingen, de werkgevers verliezen¬†effici√ęnte¬†werktijd door de vakantiespreiding en een (bepaald percentage) kinderen en ouders tellen de dagen af. ¬†En waarom? Om een oude traditie in ere te houden? Ik weet het, het is vloeken in de kerk, maar waarom die zomervakantie niet inperken tot 4 weken? De andere twee weken kan je eenvoudig ‘wegstoppen’ over het jaar. Ga gewoon uit van het gemiddelde van 940 lesuren per jaar.

Wellicht zou de overheid een handje kunnen ‘helpen’? wat nou als deze zegt: “er zijn 9 a 10 nationale ‘vakantieweken’; zomer, herfst, Kerst, en voorjaar (rond maart). Daarnaast zijn er nog enkele¬†offici√ęle¬†feestdagen en de rest wordt per provincie geregeld, of interbestuurlijk (samenwerkende PO/VO besturen in de regio), zolang je maar aan de wettelijk gestelde onderwijsuren komt. Je bent af van die lange zomer, en komt volgens mij tot een goede regionale spreiding. Toch?

Ik wist het wel..

 

 

 

School vd toekomst

Type in Google ‘Klas van de toekomst’ ¬†of ‘school van de toekomst’ en je krijgt een waslijst aan resultaten.

Wat mij opvalt is dat de kreet ‘klas van de toekomst’ vaak geassocieerd wordt met het beeld van een schoolklas vol met innovatieve hardware: touchtables, tablets, stemsystemen en moderne software. En dit beeld moet dan steeds bijgesteld worden omdat de techniek niet stilstaat. Of er wordt gesproken over het gebouw en de inrichting.¬†

Veel minder hoor je mensen over het onderwijsinhoudelijke aspect. Uiteraard: de technologie en de inrichting zullen onlosmakelijk verbonden zijn met het onderwijs van de toekomst en moet er gepionierd (blijven) worden maar ik vind niet dat je een ‘klas of school van de toekomst’ bent als je geforceerd met allerlei nieuwe gadgets onderwijs gaat geven.

Ik denk dat je eerst moet nadenken hoe kinderen opgroeien over 10 jaar: welke samenleving hebben we dan? Dat moet het uitgangspunt zijn: vervolgens komt de koppeling naar het onderwijs, hoe leren ze, welke bronnen gebruiken ze en waar hebben ze behoefte aan. En dan komt de invulling: wat betekent dat didactisch, welke onderwijsleermiddelen passen daarbij en wat zou een ideale ruimte zijn.

Ik weet zeker dat zo’n toekomstvisie alleen nog maar op papier uitgewerkt kan worden. Al is het natuurlijk al wel geweldig om die toekomst met kleine bouwstenen die we al voor handen hebben vorm te geven!